W ubiegłym tygodniu para USD/CAD ustanowiła nowy, trzytygodniowy rekord, osiągając poziom 1,4136. W ciągu zaledwie dwóch sesji para wzrosła o blisko 200 pipsów, czemu sprzyjało jednoczesne umocnienie dolara amerykańskiego i osłabienie dolara kanadyjskiego. Warunki rynkowe stworzyły wyjątkowo korzystne otoczenie dla wzrostów USD/CAD. W piątek opublikowano jednocześnie mocne dane z amerykańskiego rynku pracy (Nonfarm Payrolls) oraz rozczarowujące statystyki dotyczące zatrudnienia w Kanadzie. Oba raporty spotęgowały presję na dolara kanadyjskiego, przyczyniając się do powrotu notowań w okolice poziomu 1,41.
Dodatkowym czynnikiem wywierającym presję na kanadyjską walutę pozostaje sytuacja na rynku ropy naftowej. W związku z tym trwający obecnie spadek USD/CAD należy traktować przede wszystkim jako ruch korekcyjny. Spadkowe impulsy, nawet te o większym zasięgu, wynikają głównie z okresowego osłabienia dolara amerykańskiego, a nie z rzeczywistego umocnienia kanadyjskiej waluty. Dolar kanadyjski nadal nie wykazuje oznak trwałego umocnienia, zwłaszcza po rozczarowujących piątkowych danych z krajowego rynku pracy.
Na pierwszy rzut oka wyniki za październik nie wyglądają katastrofalnie – zatrudnienie w Kanadzie zmniejszyło się zaledwie o 4,7 tys. osób. Jednak, jak to często bywa, diabeł tkwi w szczegółach. Rynek oczekiwał bowiem wzrostu zatrudnienia o około 15 tys. miejsc pracy, tymczasem wskaźnik ponownie znalazł się na minusie. Nie doszło zatem do oczekiwanej poprawy po wrześniowym załamaniu. Przypomnijmy, że miesiąc wcześniej kanadyjska gospodarka straciła około 68 tys. miejsc pracy, przy czym spadek objął zarówno zatrudnienie w pełnym, jak i niepełnym wymiarze godzin. Październikowy raport dodatkowo pogłębił niepokój, podważając perspektywy szybkiego ożywienia na kanadyjskim rynku pracy.
Rozczarowujące okazały się również kluczowe składowe raportu. W szczególności sektor prywatny odnotował spadek zatrudnienia o 53 tys. osób, podczas gdy w sektorze publicznym liczba pracujących wzrosła o 50 tys. Oznacza to, że niemal neutralny wynik ogólny zamaskował wyraźne pogorszenie sytuacji w sektorze przedsiębiorstw. Przykładowo, w handlu hurtowym i detalicznym zatrudnienie zmniejszyło się o 29 tys. osób. Jednocześnie wskaźnik zatrudnienia spadł do 60,5%, a stopa bezrobocia wzrosła z 6,5% do 6,7%. Jeszcze gorzej sytuacja wyglądała wśród młodych Kanadyjczyków – bezrobocie w tej grupie wiekowej wzrosło do 13,7%.
Na uwagę zasługuje także coraz dłuższy czas poszukiwania pracy. Niemal jedna czwarta kanadyjskich bezrobotnych (23,7%) pozostaje bez pracy od co najmniej sześciu miesięcy. Co więcej, spośród osób, które nie zostały zatrudnione we wrześniu, w październiku pracę znalazło zaledwie 18,9%. Warto przy tym zauważyć, że odsetek zwolnień nie uległ istotnej zmianie. Oznacza to, że głównym problemem kanadyjskiego rynku pracy nie są obecnie masowe redukcje zatrudnienia, lecz przede wszystkim słaby popyt na pracowników. Mówiąc prościej, znacznie łatwiej jest dziś stracić pracę, niż znaleźć nową. Taka sytuacja zazwyczaj negatywnie wpływa na nastroje konsumentów, a w konsekwencji ogranicza perspektywy wzrostu wydatków konsumpcyjnych.
Ostrożność pracodawców można wytłumaczyć utrzymującą się niepewnością w relacjach handlowych z USA oraz skutkami wcześniej wprowadzonych amerykańskich ceł. W takich warunkach kanadyjskim przedsiębiorstwom trudniej jest planować działalność i podejmować decyzje dotyczące rozwoju zatrudnienia. Nie można jednak sprowadzać wszystkich problemów krajowego rynku pracy wyłącznie do czynników związanych z handlem zagranicznym. O ile wrześniowe załamanie wynikało w dużej mierze z redukcji zatrudnienia w sektorze publicznym, przede wszystkim w edukacji, o tyle w październiku głównym źródłem pogorszenia sytuacji okazał się sektor prywatny.
Wszystko to wskazuje, że w najbliższej przyszłości Bank Kanady prawdopodobnie utrzyma dość ostrożne nastawienie w polityce pieniężnej. Na październikowym posiedzeniu bank centralny podniósł stopy procentowe o 25 punktów bazowych, reagując na ryzyko inflacyjne. Piątkowy raport z rynku pracy nie dostarczył jednak argumentów przemawiających za bardziej jastrzębim nastawieniem regulatora. Roczna dynamika wynagrodzeń pracowników zatrudnionych na stałe spowolniła do 2,0%. Oznacza to, że presja inflacyjna ze strony wynagrodzeń słabnie jednocześnie z pogorszeniem sytuacji na rynku pracy. W takich warunkach kolejna podwyżka stóp procentowych zwiększałaby ryzyko dodatkowego schłodzenia popytu.
W Stanach Zjednoczonych sytuacja wyglądała natomiast zupełnie inaczej. Zatrudnienie wzrosło o 165 tys. osób wobec prognoz na poziomie 65 tys. Stopa bezrobocia spadła do 4,1%, a wcześniejsze dane dotyczące zatrudnienia zostały zrewidowane w górę łącznie o ponad 80 tys. miejsc pracy. Po publikacji październikowego raportu Nonfarm Payrolls prawdopodobieństwo grudniowej podwyżki stóp procentowych przez Fed wzrosło do około 80%.
Rozbieżność oczekiwań dotyczących dalszego kierunku polityki pieniężnej Fed i Banku Kanady pozostaje głównym motorem wzrostów pary USD/CAD.
Dodatkową presję na dolara kanadyjskiego wywiera sytuacja na rynku ropy naftowej, gdzie utrzymuje się tendencja spadkowa. Jednym z czynników stojących za przeceną surowca są wyniki wyborów do Kongresu USA oraz dyplomatyczne gesty Donalda Trumpa wobec Iranu. Wydarzenia te wzmocniły rynkowe nadzieje na rozwiązanie napięć na drodze dyplomatycznej. Dla Kanady, będącej jednym z kluczowych eksporterów ropy naftowej, spadek cen surowca oznacza jednak pogorszenie warunków wymiany handlowej oraz ograniczenie potencjalnych przychodów z eksportu. Perspektywa ta z pewnością nie sprzyja kanadyjskiej walucie.
Podsumowując, połączenie słabości kanadyjskiego rynku pracy, rosnących oczekiwań na bardziej gołębie nastawienie Banku Kanady oraz spadku cen ropy przemawia na korzyść wzrostów USD/CAD. W związku z tym obecne korekcyjne cofnięcie można traktować jako potencjalną okazję do zajęcia długich pozycji po pojawieniu się pierwszych sygnałów zakończenia korekty. Najbliższym celem wzrostowym jest poziom 1,4136, czyli ustanowiony w ubiegłym tygodniu trzytygodniowy szczyt. Kolejnym, głównym celem pozostaje poziom 1,4220, odpowiadający górnej granice Wstęg Bollingera na wykresie dziennym (D1).