Dolar utrzymuje silną pozycję po wyraźnym umocnieniu odnotowanym podczas poprzedniej sesji. Indeks amerykańskiej waluty wzrósł wczoraj o około 0,5%, notując najlepszy jednodniowy wynik od 23 września. Jednocześnie rentowność dwuletnich obligacji skarbowych USA wzrosła o 17 punktów bazowych, co stanowiło największy jednodniowy skok od 19 miesięcy.
Dolar zyskał początkowy impuls dzięki wyższemu od oczekiwań odczytowi inflacji, ale prawdziwym wsparciem okazała się retoryka przedstawicieli Fed. Anna Paulson, Austan Goolsbee, Christopher Waller i Lorie Logan zasygnalizowali, że dyskusja w banku centralnym coraz bardziej koncentruje się na skali i tempie dalszych podwyżek, a nie na tym, czy są one w ogóle potrzebne.
Dane makroekonomiczne dodatkowo uzasadniły te obawy. Inflacja ogólna wzrosła w październiku o 0,4% w ujęciu miesięcznym wobec prognozowanych 0,3% i wzrostu o 0,6% we wrześniu. Bazowy CPI zwiększył się natomiast o 0,3%, podczas gdy rynek oczekiwał wzrostu o 0,2%. Był to już trzeci miesiąc z rzędu, w którym odczyt bazowy przewyższył konsensus. 28 października Fed podjął decyzję o utrzymaniu stóp procentowych w przedziale 3,75–4,00%, przy stosunku głosów 10 do 2. Michelle Bowman i Beth Hammack opowiadały się wówczas za podwyżką stóp. Obecnie argumentów przemawiających za takim stanowiskiem wyraźnie przybyło.
Szczególnie wymowne było wystąpienie Anny Paulson, której stanowisko uchodzi za jedno z najbardziej gołębich wśród przedstawicieli Fed głosujących w tym roku. Prezes oddziału Rezerwy Federalnej w Filadelfii przyznała, że dalsze stopniowe zacieśnianie polityki pieniężnej może być obecnie uzasadnione, podkreślając jednocześnie, że walka z inflacją nie została jeszcze zakończona. "Rezygnacja z podwyżki na jednym posiedzeniu nie zmienia kierunku polityki pieniężnej, a jedynie tempo jej zacieśniania" – podkreśliła Paulson.
Jak wyjaśniła, byłaby gotowa poprzeć szybsze zacieśnianie polityki pieniężnej, gdyby wzrosły oczekiwania inflacyjne, nasiliła się presja płacowa lub przyspieszyła inflacja bazowa. Na razie nie dostrzega jednak wystarczających przesłanek do takiego kroku. Jej zdaniem podstawowe miary inflacji utknęły w przedziale 2,5–3%. Źródła utrzymującej się presji cenowej nie ograniczają się już przy tym do ceł, których wpływ stopniowo słabnie. Dodatkowym źródłem presji inflacyjnej pozostają wysokie ceny energii, związane z konfliktem z Iranem, oraz rosnące inwestycje w infrastrukturę centrów danych.
Warto przypomnieć, że 5 listopada podobne podejście prezentował Thomas Barkin, opowiadając się za stopniowym tempem zacieśniania polityki pieniężnej. Beth Hammack opowiadała się z kolei za częstszymi, lecz mniej znaczącymi podwyżkami stóp procentowych.
Jeszcze 14 października John Williams dopuszczał jedną podwyżkę stóp w 2026 roku i żadnej w 2027 roku. Obecnie nawet bardziej ostrożni przedstawiciele Fed sygnalizują, że przed bankiem centralnym prawdopodobnie pozostaje jeszcze sporo pracy.
Austan Goolsbee, który w tym roku nie ma prawa głosu w FOMC, zaprezentował jeszcze bardziej jastrzębie stanowisko. "To kolejny bardzo niepokojący, a nawet alarmujący, raport" – powiedział prezes oddziału Rezerwy Federalnej w Chicago. Zakładał on, że wpływ ceł i cen energii na inflację powinien już stopniowo wygasać. Tymczasem inflacja w sektorze usług pozostaje uporczywie wysoka, co uznał za najbardziej niepokojący element najnowszego raportu. Zapytany o możliwość bardziej zdecydowanej podwyżki stóp procentowych, nie wykluczył żadnego scenariusza.
Szczególnie wymowna jest ewolucja jego stanowiska. 21 września Goolsbee oceniał, że w przypadku inflacji napędzanej popytem pojedyncza podwyżka o 25 punktów bazowych może okazać się niewystarczająca. W październiku dopuszczał zarówno podwyżkę, jak i utrzymanie stóp bez zmian. Z kolei 9 listopada porównał boom inwestycyjny związany z budową centrów danych do narastającej presji popytowej, na którą banki centralne zwykle reagują zdecydowanym zacieśnianiem polityki pieniężnej. Od rozważania dwóch alternatywnych scenariuszy przeszedł więc do jednoznacznej oceny, że sytuacja inflacyjna rozwija się w niekorzystnym kierunku.
Christopher Waller zabrał głos jeszcze przed publikacją danych, ale to właśnie jego wypowiedź nadała ton całej sesji. Podczas wystąpienia w Londynie zadeklarował poparcie dla podwyżki stóp o 25 punktów bazowych w grudniu nawet w przypadku poprawy sytuacji inflacyjnej. Jeśli jednak presja cenowa nie osłabnie, dopuścił możliwość podwyżki o 50 punktów bazowych. Bazowy CPI wzrósł o 0,3%, osiągając tym samym poziom, który sam Waller wcześniej wskazywał jako próg uzasadniający rozważenie bardziej zdecydowanych działań. Jeszcze 3 września był gotowy poprzeć utrzymanie stóp bez zmian pod warunkiem dalszego postępu w ograniczaniu inflacji. Obecnie jego stanowisko wyraźnie przesunęło się w kierunku bardziej zdecydowanego i wyprzedzającego zacieśniania polityki pieniężnej.
Po publikacji danych głos zabrała również Lorie Logan. Wskazała na potrzebę co najmniej dwóch podwyżek po 25 punktów bazowych, dopuszczając przy tym szybsze tempo działań niż jesienią. Jeszcze 30 października mówiła o dwóch podwyżkach, ale zakładała ich bardziej stopniowe przeprowadzanie.
W mojej ocenie przedstawiciele Fed nie prezentują już wyraźnie gołębiego nastawienia. Dyskusja dotyczy obecnie przede wszystkim tempa dalszego zacieśniania polityki pieniężnej, a nie jego kierunku. Wśród ostatnich wypowiedzi trudno znaleźć wyraźne poparcie dla scenariusza dłuższej przerwy. Rynek odebrał te sygnały bardzo dosłownie. Prawdopodobieństwo grudniowej podwyżki stóp wzrosło do 96% po wystąpieniu Wallera, a po publikacji raportu inflacyjnego osiągnęło 100%.
Perspektywa dalszego zaostrzania polityki monetarnej przez amerykański Fed może negatywnie wpływać na notowania euro i funta, których kursy kształtują się obecnie na poziomie odpowiednio 1,1153 oraz 1,3331. Obie waluty nie otrzymują wystarczającego wsparcia ze strony europejskiej polityki pieniężnej. Stopa depozytowa EBC wynosi 2,50%, a oczekiwana podwyżka do 2,75% na posiedzeniu 17 grudnia nie wystarczy, aby zniwelować różnicę względem amerykańskich stóp procentowych. Pod presją mogą znaleźć się również złoto, obligacje o długim terminie zapadalności oraz aktywa ryzykowne, szczególnie wrażliwe na wzrost kosztu finansowania.
Moim zdaniem 9 grudnia Fed podniesie stopy procentowe o 25 punktów bazowych. O ewentualnym ruchu o 50 punktów bazowych przesądzą jednak najbliższe publikacje makroekonomiczne, a pierwszym istotnym sprawdzianem będzie piątkowy raport PPI. Nie wykluczam, że kolejny wyższy od oczekiwań odczyt inflacji producentów mógłby istotnie wzmocnić argumenty zwolenników bardziej restrykcyjnego zacieśniania polityki pieniężnej. W takim przypadku "gołębie" skrzydło Fed, reprezentowane przez Paulson, mogłyby znaleźć się w mniejszości. Do tego czasu dolar powinien zachować wsparcie.
Analiza techniczna pary EUR/USD
Jeśli chodzi o perspektywy techniczne dla EUR/USD, kupujący muszą skupić się na odzyskaniu kontroli nad poziomem 1,1170, którego przebicie umożliwiłoby test poziomu 1,1200 i utorowałoby drogę w kierunku 1,1220. Niemniej jednak realizacja tego scenariusza bez wsparcia dużych graczy będzie trudna. W przypadku spadku instrumentu handlowego w okolice 1,1140 spodziewam się aktywności ze strony kupujących. W przeciwnym razie warto poczekać na test minimum 1,1110 lub rozważyć otwarcie długich pozycji z poziomu 1,1080.
Analiza techniczna pary GBP/USD
Jeśli chodzi o perspektywy techniczne dla GBP/USD, kupujący funta muszą przełamać najbliższy opór na poziomie 1,3355, co otworzy drogę w stronę poziomu 1,3377, choć dalszy wzrost może okazać się trudny. Docelowym poziomem będzie strefa 1,3305. W przypadku spadku pary niedźwiedzie spróbują odzyskać kontrolę nad poziomem 1,3325. Udana próba może poważnie osłabić pozycję kupujących i zepchnąć GBP/USD w kierunku minimum na poziomie 1,3300, a następnie do 1,3270.