Para EUR/USD rozpoczęła nowy tydzień handlowy od kontynuacji spadków, zbliżając się do psychologicznie istotnego poziomu 1,1000 w pobliżu dolnej granicy Wstęg Bollingera na interwale H4. Kolejne ważne wsparcie znajduje się na poziomie 1,0970 (dolna granica Wstęg Bollingera na wykresie tygodniowym). Przełamanie poziomu 1,1000 może jednak otworzyć drogę do dalszej deprecjacji euro, zwłaszcza że kolejne poziomy wsparcia mogą nie powstrzymać presji sprzedających.
Dodatkowym czynnikiem wspierającym amerykańską walutę okazały się opublikowane podczas poniedziałkowej sesji azjatyckiej dane makroekonomiczne z Chin. Większość kluczowych wskaźników rozczarowała rynki, wskazując na utrzymujące się problemy drugiej co do wielkości gospodarki świata.

W okresie styczeń–październik inwestycje w środki trwałe w Chinach spadły o 8,1% w ujęciu rocznym. Odczyt okazał się wyraźnie gorszy od prognoz rynkowych, które zakładały spadek na poziomie 7,0%. Co więcej, skala spadku wyraźnie się pogłębiła w porównaniu z poprzednim okresem (styczeń–wrzesień), kiedy inwestycje zmniejszyły się o 7,2%. Zamiast oczekiwanego stopniowego wyhamowania spadków rynek otrzymał kolejny sygnał pogłębiania się problemów inwestycyjnych chińskiej gospodarki.
Struktura opublikowanych danych również nie napawa optymizmem. Inwestycje w sektorze nieruchomości spadły o 21,6%, w infrastrukturze o 5,1%, a w przetwórstwie przemysłowym o 2,9%. Szczególnie wyraźne osłabienie widoczne było w sektorze prywatnym, gdzie nakłady inwestycyjne zmniejszyły się o 11,4%. Co istotne, nawet po wyłączeniu rynku nieruchomości odnotowano spadek inwestycji o 7,8%, co potwierdza, że słabość aktywności inwestycyjnej ma znacznie szerszy charakter. Tak słabych wyników nie można już tłumaczyć wyłącznie przedłużającym się kryzysem na chińskim rynku nieruchomości. Spadek aktywności inwestycyjnej obejmuje również pozostałe sektory gospodarki, wskazując na szersze problemy strukturalne i utrzymującą się słabość krajowego popytu.
Rozczarowały również dane z chińskiego sektora przemysłowego. Produkcja przemysłowa w październiku wzrosła o 4,8% w ujęciu rocznym wobec prognozowanego wzrostu o 5,3%. Dla porównania, we wrześniu dynamika wyniosła 5,5%. Nie ma oczywiście mowy o spadku produkcji – sektor przemysłowy nadal się rozwija, jednak tempo wzrostu wyhamowuje szybciej, niż zakładali analitycy. Warto przy tym zauważyć, że branże zaawansowanych technologii wciąż wykazują stosunkowo wysoką dynamikę, jednak ich dobre wyniki nie są na razie w stanie zrównoważyć spowolnienia w pozostałych segmentach przemysłu, co potwierdza spadek ogólnego wskaźnika.
Dodatkowym potwierdzeniem słabości chińskiej gospodarki były dane o sprzedaży detalicznej. W październiku jej wartość wzrosła w Chinach zaledwie o 0,4% w ujęciu rocznym wobec oczekiwanych 0,8% i wrześniowego wyniku na poziomie 1,1%. W ujęciu miesięcznym wzrost wyniósł symboliczne 0,02%. W praktyce oznacza to stagnację popytu konsumpcyjnego mimo podejmowanych przez władze działań stymulacyjnych.
Połączenie słabej konsumpcji i kurczących się inwestycji wskazuje na utrzymującą się słabość krajowych źródeł wzrostu gospodarczego. Ta nierównowaga nasila obecnie awersję do ryzyka na światowych rynkach, pośrednio wspierając dolara jako walutę uznawaną za bezpieczną przystań.
Należy jednak podkreślić, że dane z Chin stanowią jedynie dodatkowy argument przemawiający za umocnieniem dolara. Głównym źródłem wsparcia dla amerykańskiej waluty pozostaje rewizja oczekiwań dotyczących dalszych działań Rezerwy Federalnej. W obliczu mocnych danych z rynku pracy (Nonfarm Payrolls) oraz ostatnich odczytów inflacyjnych na rynku pojawiło się uzasadnione pytanie: czy Fed ograniczy się do podwyżki stóp procentowych w grudniu, czy też będzie kontynuował cykl zacieśniania polityki pieniężnej również w przyszłym roku?
Nawet piątkowy raport PPI, mimo mieszanych sygnałów, nie zdołał osłabić jastrzębich oczekiwań inwestorów. Choć miesięczna dynamika wskaźników wyhamowała, w ujęciu rocznym ogólny indeks cen producentów przyspieszył do 6,5%, podczas gdy wskaźnik bazowy utrzymał się na poziomie 5,0%. Dane te mówią same za siebie.
Oczekiwania rynkowe również nie pozostawiają wątpliwości. Według narzędzia CME FedWatch prawdopodobieństwo podwyżki stóp procentowych o 25 punktów bazowych w grudniu wynosi 91%, natomiast szanse na bardziej zdecydowany ruch o 50 punktów bazowych szacowane są na 9%. Oznacza to, że grudniowa podwyżka stóp jest już niemal w pełni uwzględniona w cenach rynkowych. W związku z tym dalsze perspektywy dolara będą zależeć w coraz większym stopniu nie od najbliższej decyzji Fed, lecz od kolejnych kroków Rezerwy Federalnej.
W tym kontekście szczególnego znaczenia nabierają styczniowe i marcowe posiedzenia Fed. Przykładowo, po publikacji październikowych danych CPI analitycy Goldman Sachs zrewidowali swoje prognozy, uwzględniając dodatkową podwyżkę stóp o 25 punktów bazowych w marcu i odchodząc od wcześniejszego scenariusza zakończenia cyklu zacieśniania polityki pieniężnej w grudniu. Z kolei ekonomiści Deutsche Banku przewidują dwie kolejne podwyżki – w styczniu i marcu.
Pokazuje to, że uczestnicy rynku coraz częściej koncentrują się nie tyle na samej grudniowej podwyżce, której prawdopodobieństwo jest już niemal przesądzone, ile na tym, jak długo Fed będzie kontynuował cykl zacieśniania polityki pieniężnej na początku przyszłego roku.
Europejski Bank Centralny przyjmuje natomiast znacznie bardziej ostrożne stanowisko. Janis Sturnaras, reprezentujący bardziej gołębie podejście w EBC, stwierdził niedawno, że przejściowy szok energetyczny "sam w sobie nie uzasadnia automatycznej podwyżki stóp procentowych". Podobnie ostrożne stanowisko zaprezentował Fabio Panetta, który zwrócił uwagę na konieczność uwzględnienia wzrostu rentowności obligacji, prowadzącego do wzrostu kosztów finansowania.
Choć europejski regulator nie wyklucza podwyżki stóp procentowych na grudniowym posiedzeniu, dalsza ścieżka polityki pieniężnej EBC pozostaje znacznie mniej przewidywalna niż w przypadku Rezerwy Federalnej.
Głównym czynnikiem napędzającym spadki EUR/USD pozostaje rozbieżność oczekiwań dotyczących polityki pieniężnej obu banków centralnych. Na razie nie widać przesłanek, które mogłyby doprowadzić do zmiany obecnego układu czynników fundamentalnych. Dolar pozostaje wspierany przez perspektywę dalszego zacieśniania polityki pieniężnej przez Fed, podczas gdy euro nie dysponuje porównywalnym argumentem fundamentalnym. W tych warunkach EUR/USD zachowuje potencjał do dalszych spadków w kierunku psychologicznej bariery 1,1000, a następnie kolejnego poziomu wsparcia na 1,0970 (dolna granica Wstęg Bollingera na wykresie tygodniowym). Spadek poniżej tych poziomów potwierdziłby siłę trendu spadkowego i otworzył sprzedającym drogę do dalszej deprecjacji pary nawet do poziomu 1,0900.
